هنرسالار: چوکی‌ دولتی میراثی و فروشی نیست

مناقشه میان طیف سنتی و طیف هنرمند در افغانستان یک امر روزمره و عادی است و هرازگاهی به بهانۀ یک کنسرت و یا یک رخداد هنری بالا می‌گیرد. این بار اما هنر گریبان طیف سیاسی را می‌گیرد.

اتحادیۀ هنرسالاران یا (ArtLords) در چندین نقطۀ شهر کابل یخن قدرتمندان با موترهای شیشه‌سیاه و بدون نمبرپلیت را گرفته و هرازگاهی در برابر چشمان آنان، بر دیوارهای امنیتی و در موقعیت‌های استراتیژیک‌ ظاهر می‌شود.

هرچند این اتحادیه از سه سال به این‌سو با نقاشی بر دیوارهای پایتخت، پیام‌های ضد فساد اداری، جنگ و تروریسم، آگهی‌های مهاجرتی، کمپاین‌های بهداشتی، پیام‌های فرهنگی، پیام‌های آموزش و پرورش و…  مصروف است اما این روزها نقاشی‌های اعتراضی این گروه رنگ‌وبوی تندتری پیدا کرده است؛ تصویرهایی که به‌گونۀ مستقیم در برابر چشمان قدرتمندان قرار می‌گیرند و به آنان تلنگر می‌زنند. در این میان دو نقاشی آخر گروه هنرسالاران با پیام‌های «فرعون صایب! چی ره انتقال میتی که شیشه‌های موترت سیاه است، نمبر پلیت نداری و تلاشی نمیتی؟» و «چوکی‌ دولتی میراثی و فروشی نیست» توجه همه‌گان را جلب کرده است.

به دنیال این‌ها، اتحادیۀ هنرسالاران به تازه‌گی اعلام برگزاری موزیم هنرهای دیواری و معاصر را نشر کرده است. امید شریفی، مسئول اتحادیۀ هنرسالاران هدف راه‌اندازی چنین موزیمی را قرار گرفتن مجموعه‌یی از پیام‌های سه‌سالۀ این گروه در انظار عمومی خوانده، در مورد انگیزۀ فعالیت گروه می‌گوید: «با پدید آمدن دیوارهای امنیتی کابل، به ذهن نسل جوان خطور کرد که باید کارهایی را انجام داد تا دیوارهای خشن امنیتی که در حال حاضر سرک‌های ما را تنگ ساخته و ذهنیت مان را تاریک کرده اند، به‌گونه‌یی از بین برده شوند. یگانه کاری که به ذهن ما رسید، نقاشی بر روی این دیوارها بود. بنابراین، جوانان رضاکار و مستعدی که دسترسی به هنر نقاشی داشتند روی سوژه‌های اجتماعی که ناشی از نیاز و تقاضای زمان بود کار کردند.»

او ادامه داد: «در مجموع هدف این نهاد این است که نقاشی‌های شان را همه ببینند و یک پیام خوب از آن بگیرند.»

اتحادیۀ هنرسالاران در کابل اساس‌گذاشته شد، در همین شهر جان گرفت و امروز در بیشتر از شانزده ولایت افغانستان فعالیت دارد. این گروه از دوسال به این‌سو به صورت رسمی درج وزارت اطلاعات و فرهنگ است و تا کنون در سراسر کشور بیشتر چهارصد اثر آفریده است.

همکاران این اتحادیه، از همین راستا امرار حیات می‌کنند. آن‌ها برای نقاشی بر دیوارها شب‌وروز روی خیابان‌ها کار می‌کنند. آن‌ها با آن‌که از سوی برخی از قدرتمندان به‌ویژه بعد از نقاشی اثر (فرعون) با چالش‌ها و تهدیدهایی مواجه شده اند، اما از این که هنرشان از سوی مردم دیده و استقبال می‌شود ابراز خرسندی می‌کنند. اعضای این گروه می‌گویند در هنگام نقاشی شهروندان زیادی با آن‌ها همکاری کرده، در کارهای آنان سهیم می‌شوند.

یکی از مسئولین اتحادیۀ هنرسالاران به خبرگزاری پرسش گفت: «آرمان دیرینۀ این نهاد برداشته شدن دیوارهای کهنه و بی‌نما از شهر کابل و ساحات امنیتی است، این نهاد علاقه‌مند نیست که نقشه‌های گروه هنرسالار تنها بیان‌گر پیام‌های ضد جنگ باشد. این نهاد آرزو دارد که در سوژه‌های اجتماعی_هنری، در موسسات تعلیمی و تحصیلی کشور و در موزیم‌ها و نگارستان‌ها کارکند، ما می‌خواهیم این سنگ‌ها نه به طور رسامی بلکه به‌گونه عملی برداشته شوند.»

گروه هنرسالار تا حالا بیش از پنجاه سوزه را کار کرده است و تلاش می‌ورزد تا روی پیام‌های سازندۀ اجتماعی بیشتری کار کند. شهرداری کابل و برخی از وزارت‌خانه‌ها از کارهای این گروه ابراز خوشنودی کرده و برای آنان پیشنهاد کاری نیز داشته اند.

نمایش بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن