خودارضایی؛ کاهش میل جنسی در رابطۀ زناشویی

پژمان پژوهش

  در زنده‌گی هر روز با اتفاقات زیادی روبه‌رو می‌شویم؛ اتفاقات عجیب که به‌نام نیازمندی و مصرف نیروی جسمی و ذهنی بزرگ‌تر می‌شوند و هم‌چنان هر بار به‌نام نیازمندی پیش می‌آیند تا نادیده نگیریم؛ اما داشتن نیازها و دست‌یافتن به هر یک از ضروریات  زنده‌گی را می‌شود یکی بر دیگری ترجیح داد، یا می‌شود یکی را به گونۀ مطلق پذیرفت و از دیگری کلن اباورزید. این مسئله  تقریبن ناممکن به نظر می‌رسد چون برای ادامۀ زنده‌گی آدم‌ها دوست دارند برای همه ضروریات‌شان یک‌دست تلاش کنند، شاید همۀ ضروریات‌شان را اولویت بندی کنند، اما موضوع انصراف ناممکن است، مگر این‌که اصل نباشد و مهم به حساب نیاید، اگر خیلی به حاشیه نرویم باید از نیازها گفت؛ نیازهای که در حین حال مهم‌اند و به‌دست‌آوردنی.

همین‌طور نیازهای جنسی هم جدا از دیگر نیازمندی‌ها نیستند، دست‌کم آدم‌ها نیمی از زنده‌گی‌شان را به‌خاطر این مهم تلاش می کنند. اما زمانی که آدم‌ها  می‌خواهند بدن‌شان را بیش‌تر بشناسند یا در جستجوی حل معمای آفرینش و جنسیت باشند، به اندام‌ جنسی‌شان دست می‌زنند و عملی را که شاید برای یک بار به تجربه گرفته‌اند به بارها تجربه می‌کنند تا خود را تخلیه کنند که هیچ‌گاه به معنی رسیدن به لذت جنسی نیست.

از نوجوانی تا ازدواج فاصلۀ زمانی زیادی‌ست؛ اگر در این فاصله شخصی شروع به خود ارضایی کرد و به صورت مکرر  عمل صورت گرفت در دراز مدت به اعتیاد مبدل می‌شود، چون شخصی که هیچ‌گاه لذت جنسی را تجربه نکرده و برای نخستین بار از آدرس خودارضایی به آن دست می‌یابد و لذت کاذب را می‌برد که برایش قناعت بخش است، برای بار دوم، سوم و….چندم هم انجام خواهد داد و نمی‌شود در آن محدودیت وضع کرد و نه هم می‌شود محتاط بود، چون اعتیاد به یک عمل تا فعالیت‌های فزیکی مثل نان خوردن، آب نوشیدن  قدم زدن و… تفاوت دارد. نمی‌توان گفت که خودارضایی مثل غذا گرفتن است؛ اگر از حد زیاد شود شخص دچا رسوهضم می‌شود. کافیست یک‌بار فرد تجربه کند و سیستم مغزی‌اش تغییر یابد و معتاد شود، این‌جاست که هیچ‌گاه مغز معتاد به رضایت دست نمی‌یابد این باعث می‌شود که فرد تلاش کرده هرازگاهی به اندام‌های جنسی‌اش دست برده و استمنا یا به عبارۀ دیگر استشها کند .

استمنا واژه‌یی‌ست که برای خودارضایی مردان و استشها واژۀ که برای خود ارضای زنان استفاده می‌شود و هر دو دست بردن به اندام‌های جنسی و رسیدن به لذت جنسی توسط خود شخص است که معنی خودارضایی را می‌دهد. و یا به عبارۀ دیگر خودارضایی آمیزش خودی  تا سرحد ارضا شدن بدون دخالت هم‌سر یا شخص دیگر است  .

اگر چه از دید فرهنگی و آموزه‌های مذهبی خودارضایی گناه و غیر قابل قبول است، اما در این مقاله تلاش داریم نگاه همه جانبه  به پدیده‌یی خودارضایی داشته باشیم.

امروزه نه ادعاهای چون کوری، دیوانه‌گی، عقیم شدن، از کار افتادن آلت تناسلی و از دست رفتن زیبایی را که بر خودارضایی برچسپ می زنند درست است و نه فواید چون  کاهش احتمال سرطان پروستات، بهبود خلق، رفع تنش، دفع اسپرم‌های ضعیف… که هیچ یک از لحاظ تجربی ثابت نشده‌است، درست نیست! ولی اضرار دیگری حتمن است که در ادامۀ این بحث به آن می‌پردازیم.

بیش‌تر در این مورد به پژوهشی می‌پردازیم که میان 2759 تن از دانش‌جویان دانشگاه علوم پزشکی کابل در سال 1396 خورشیدی صورت گرفته‌است و روش انتخاب و نمونه‌برداری به گونۀ (Convenience Sampling) یا انتخاب آزادانه بوده که از این میان 338 تن شرکت کردند، محدودۀ سنی این افراد  بین 17-30 سال گزارش شده‌است و از آن جمله 92.011 فیصد مجرد 7.989 فیصد آن‌ها متاهل بودند.

با در نظرداشت یافته‌های این پژوهش 73.96 درصد اشتراک‌کننده‌ها تجربۀ خودارضایی را داشتند که از آن جمله 60.65 درصد آن‌ را پسران و 13.31 درصد را دختران تشکیل می‌دهد، در حالی‌که 26.04 درصد شرکت‌کننده‌گان خودارضایی را تجربه نکرده بودند یا شاید هم صداقت در حین خانه پری پرسش‌نامه‌ها را نداشتند و یا هم ناآشنایی با این واژه سبب شده‌است که این افردا در حین خانه‌پری پرسش‌نامه جواب درست را نداده‌باشند، چون شماری از این افراد وقتی که پرسشنامه‌ها در اختیارشان قرار گرفت نمی‌دانستند که خودارضایی چیست، وقتی به آن‌ها توضیح داده‌شد به‌خاطر آوردند؛ آن‌چه را که در خلوت تجربه می‌کردند خودارضایی بوده، این تعداد را دانش‌جویان صنوف اول تشکیل می‌دهد که زیر سن بیست سال بودند.

در حین حال 30 درصد  شرکت‌کننده‌گان این پژوهش باور داشتند که خودارضایی کار سالمی‌ست؛ ولی 50 درصد شان خودارضایی را کار سالمی نمی‌پنداشتند، در این میان 20 درصد آن‌ها در مورد نواقص و فواید آن آگاهی نداشتند که هم‌چنان این تعداد را دانش‌جویان صنوف اول و زیر سن بیست سال تشکیل می‌دهد .

آگاهی از اضرار و عواقب خودارضایی نزد شماری از افراد روشن بوده، شاید هم دلیل عمدۀ آن این است که همه شرکت‌کننده‌گان دانش‌جویان دانشگاه پزشکی بودند، شاید هم این مسئله مطرح نباشد. به هر صورت در این مورد پرسشی مطرح نشده، این افراد پیش از این‌که شروع به خودارضایی کنند از خانواده به ویژه والدین هیچ‌گاه دربارۀ اضرار و ممانعت از آن چیزی نشنیده بودند و تعداد زیادی از آن‌ها دربارۀ خودارضایی از دوستان‌شان شنیده و شماری هم از هیچ‌کس نشنیده، بل‌که خودشان کشف کردند که چه‌گونه خودارضایی کنند.

به همین ترتیب نتایج تحقیق نشان می‌دهد که 29.59 درصد شرکت‌کننده‌های این پژوهش می‌خواستند در صورت امکان  خودارضایی را ترک کنند و برای 70.41 فیصد دیگرشان راه برون‌رفت وجود نداشته‌است.

اصل دیگری که در این پژوهش مطرح بود، سن شروع به خودارضایی‌ است که 9.17 درصد شرکت‌کننده‌گان از سنین 8-10 ساله‌گی شروع به انجام این عمل نموده‌اند، ولی میزان خودارضایی در نوجوانی بین سنین 13-16 سال افزایش قابل ملاحظۀ داشته که به 37.27 درصد می‌رسید.

دست‌بردن به اندام‌های جنسی از مرحلۀ شروع تا تخلیه زمان زیادی نمی‌خواهد، چون وقتی‌که شخص می‌خواهد ارضا شود هر لحظه چیزی‌های را تصور می‌کند که زودتر تخلیه شود و فاصله زمانی برای او هیچ اهمیتی ندارد. در تحقیق یاد شده 21،59 درصد اظهار داشتند که حین خودارضایی شخص مورد علاقه‌ام را تصور می‌کنم، 27.53 درصد اظهار داشتند هیچ‌کس را تصور نمی‌کنیم برای 17،75 درصد هرکسی در خیال‌شان مجسم شده می‌تواند و 33،13 درصد آن‌ها را تنها پورنوگرافی به وجد می‌آورد که بیش‌ترین رقم را همین گزینه تشکیل می‌دهد. این می‌رساند که مصرف روزانۀ پورنوگرافی به دلیل دست‌رسی ساده‌تر و مخفیانه‌ به این محصولات در اینترنت بسیار افزایش یافته‌است.

 در بسیاری از حالات تماشای پورن، تنهایی، استرس، کنج‌کاوی و دیگر نابسامانی‌های زنده‌گی سبب می‌شود تا شخصی برای شادمانی چند لحظه، دست به خودارضایی بزند و با تکرار این عمل مشکلات جسمی و روحی_روانی  پدید می‌آید. سکسولوژیست‌ها به این باورند که حین خودارضایی و حین داشتن رابطۀ جنسی سالم فعالیت‌های شیمیایی متفاوتی رخ می‌دهد؛ آن‌چه در طی این عمل انجام می‌شود از غدۀ هایپوفیز نشأت می‌گیرد، دو هورمون دوپامین و پرولاکتین از این غده اثر متقابل داشته و هم‌دیگر را تعدیل می‌کنند.

دوپامین باعث ایجاد احساس و برانگیخته‌گی جنسی می‌شود و پرولاکتین باعث ایجاد احساس رضایت، راحتی و ارضا شدن می‌شود که  در یک رابطه‌ی جنسی سالم پرولاکتینِ آزاد شده در اوج لذت نسبت به خودارضایی چهارصد مرتبه بیش‌تر است، وقتی‌که شخص بعد از برانگیخته‌شدن به اوج لذت جنسی می‌رسد، بدن می‌داند که برای خنثی کردن دوپامین، پرولاکتین آزاد کند؛ طوری‌که ما احساس راحتی و رضایت خواهیم داشت. در زناشویی این عمل هم‌راه با خیلی از احساسات و هیجان‌های عشق و محبت است و شما با هم‌سر خود هم از لحاظ احساسی و روانی و هم از لحاظ جسمی و فیزیکی ارضا می‌شوید که در این رابطه تعادل و هم‌آهنگی وجود دارد.

ایجاد احساس و برانگیخته‌گی بدون رضایت به مرور زمان بر روان، جسم و جان تأثیر منفی دارد، چون فرد با خیال‌پردازی‌هایش صحنه‌های را که وجود خارجی ندارند، تجسم کرده کوشش می‌کند رفع شهوت کند و این خیال‌بافی باعث فرسوده‌گی قوای ذهنی ، ناراحتی‌های جسمی و مشکلات جنسی از قبیل  دفع بی اختیار منی، کاهش میل جنسی، بی اختیاری در ادرار، زود انزالی و مشکلات فیزیکی از قبیل ناراحتی‌های جسمی مثل درد‌ مفصل، درد عضلات، درد کمر، احساس خسته‌گی و مشکلات روحی چون عصبانیت، ضعف حافظه، بی‌نشاطی، کم احساسی، عدم اعتماد به نفس، لرزش اندام، احساس ترس، کم شدن علایق جنسی و… را به‌بار می‌آورد .

اول: داشتن همه موارد یاد شده حیاتی و از دست رفتن آن باعث برهم خوردن تعادل زنده‌گی می‌شود، اما بیش‌ترینه اضرار خودارضایی که به مرور زمان باقی می‌ماند مشکلات جنسی و ذهنی‌است و بقیه عوارض فیزیکی که نام برده شد موقتی بوده و قابل حل است. مثل درد عضلات، مفاصل، کمر یا جوش صورت و… که در یک رابطه‌ی جنسی سالم هم ممکن این عوارض به گونۀ موقتی ایجاد  شود، اما آن‌چه بر ادامۀ یک زندگی موفق زناشویی تاثیر منفی می‌گذارد، کم‌بود علایق، عاطفه و زود انزالی است که از موارد مهم و جای گفت‌وگوست. اکثر تحقیقات که در این مورد صورت گرفته‌، بیان‌گر این‌ است که افرادی دست به خودارضایی می‌زنند در آینده نمی‌توانند یک رابطه‌ی جنسی سالم و لذت بخش داشته باشند، چون آن‌ها دوست دارند به شدت تخلیه شوند و این‌که رابطه‌ی جنسی‌شان به درازا بکشد برای شان اهمیت ندارد و مواردی هم بوده که هم‌سرشان نمی‌تواند خواسته‌های‌شان را بر آورده سازد تا این‌که خودشان دست به کار شوند. در تحقیقی که بین دانش‌جویان دانشگاه علوم پزشکی دانشگاه کابل صورت گرفته‌است؛ از 7.989 درصد افراد متاهل یک درصد آن‌ها اظهار داشتند که هم‌سرشان زود ارضا می‌شوند و بدون این‌که آن‌ها ارضا شوند آمیزش‌شان پایان می‌یابد.

 دوم: مسئلۀ که قابل تعمق است؛ خودارضایی باعث کندی حافظه می‌شود. افرادی‌ که در کوده‌کی خیلی ذکی هستند تا رسیدن به نوجوانی و جوانی میل‌شان را نسبت به آموزش از دست می‌دهند و یا کم‌تر دوست دارند مطالعه کنند، حتی نمی‌توانند از قضایا خوب‌تر و بهتر مفهوم بگیرند.

سوم: با برخورد با این پدیده فرد نمی‌تواند با اطرافیان‌اش خیلی خوب رابطه برقرار کند و هرازگاهی ترجیح می‌دهد که با خود خلوت کند تا این‌که در میان جمع باشد.

چهارم: لذت بردن از خودارضایی از روزهای نخست تا درازمدت فرق کرده و لذتی را که فرد در نخستین روزهای خودارضایی می‌داشته‌باشد، کم می‌شود. این می‌رساند که میل جنسی کم شده و اوجی ندارد.

قابل یادآوری‌ست که شما این همه علایم را فقط خودتان می‌توانید تشخیص دهید، اگر این سوال مطرح باشد که آیا هم‌سرتان بعد از ازدواج تشخیص داده می‌تواند که شما خودارضایی کرده‌اید، پاسخ منفی است.

و گاهی پرسشی هم وجود داشته که استشها  باعث از بین رفتن «hymen» پردۀ بکارت نزد بانوان می‌شود. در این‌جا دو اصل مطرح است. اگر خودارضایی فقط تحریک کلیتورس باشد باعث از بین رفتن پردۀ بکارت نمی‌شود، اگر محرکی درکار باشد که دخول در واژن صورت گیرد، در این صورت طبعن  باعث تخریب غشای بکارت می‌شود. اما به هیچ عنوان از سوی پزشکان نوع کلیتورس آن نیز توصیه نمی‌شود، چون خودارضایی به هر طوری‌که صورت گیرد قوای ذهنی به تحلیل رفته  فرد را وارد یک چرخۀ مخرب و نا محدود اعتیادگونه می‌سازد؛ اعتیادی که پس از ازدواج و تا آخر حیات هم‌چنان ادامه خواهد داشت.

نمایش بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن