نشست مشورتی صلح در کابل

پس از چاشت روز دوشنبه (۸ دلو) شماری از فعالان سیاسی، فرهنگی و مدنی در کابل گرد هم جمع شدند و دیدگاه‌ها و راه‌کارهای‌شان را در مورد گفت‌وگوهای صلح میان نماینده‌گان امریکا و گروه طالبان، در میان گذاشتند.

یاسین نگاه، نویسنده و فعال سیاسی آجندای کلی «نشست مشورتی برای صلح» را با اشتراک‌کننده‌گان در میان گذاشت. او گفت: آن‌چه که در روند گفت‌وگوهای صلح، مایۀ نگرانی ما شده، این است که در هیچ جای این قصه، مردم افغانستان وجود ندارند. هدف از نشست امروز این است که جدای از همه دغدغه‌هامان کنار هم جمع شده و به مسایل مهم و کلان کشوری بپردازیم تا باشد راه‌حل مطلوبی از این نشست بیرون دهیم.

بانو میترا، فعال حقوق زن، روی حفظ ارزش‌های مشرک تاکید کرده و گفت که زنان افغانستان باید صدای‌شان را بلند کنند و نقش‌شان را در روند مذاکرات صلح مشخص کنند. وی افزود: گفت‌وگوهای پشت پرده چه معنا دارد؟ بیش از همه ملت افغانستان قربانی داده است، تصمیم‌گیرندۀ اصلی هم باید مردم افغانستان باشند نه دیگران.

میرویس آریا، فعال مدنی و یکی از اشتراک‌کننده‌گان این برنامه گفت که مردم افغانستان در یک امر ناخواسته قرار گرفته اند و باید در برابر این امر مهم خاموش ننشسته و صدای‌شان را بلند کنند. او برای این‌که مردم خودشان را در این گفت‌وگوها بیابند، موارد فوق را پیش‌نهاد کرد: راه‌پیمایی، نوشتن برای روزنامه‌های مشهور جهان، نامه فرستادن به سازمان ملل و نهادهای بزرگ جهانی.

هارون معترف، فعال سیاسی و روزنامه‌نگار گفت که مردم افغانستان تاوان یک حکومت مستبدی را می‌پردازند که در نزد جامعۀ جهانی هیچ جای‌گاهی ندارند. او افزود: این حکومت فرسوده  به هیچ عنوانی نمی‌تواند از تمام مردم افغانستان نماینده‌گی کند. آقای معترف تصریح کرد؛ برای ما معلوم نیست که طالبان پس از توافق در مذاکرات صلح، چند درصد حکومت را می‌گیرند(؟)، برای هیچ‌کس روشن نیست که در مذاکرات صلح با طالبان چه جریان دارد؛ حتا اشرف غنی اطلاعات را از خلیل‌زاد می‌گیرد. وی تاکید کرد که همۀ ما نیاز به اطلاعات موثق در مورد مذاکرات صلح داریم. او در ادامه اضافه کرد:  جنگ افغانستان، جنگ برادرهاست. اگر در کوه بود، برادر؛ اگر از کوه پایین شد، مخالف سیاسی…

یاسین نگاه، بیان کرد: چند گپ در مورد مذاکرات نگران کننده است؛ مهم‌ترین آن خروج نیروهای خارجی از کشور، لغو انتخابات ریاست‌جمهوری و رفتن به سوی حکومت موقت می‌باشد.

حشمت رادفر، مشاور ریاست اجرایی و فعال سیاسی، در این نشست گفت که لغو انتخابات، زحمات حداقلی چهار انتخابات گذشته را برهم می‌زند. آقای رادفر، راه‌حل مسأله را این‌گونه بیان کرد: خواست‌هامان را به متن درآورده و به خلیل‌زاد بفرستیم و در نامه ذکر شود که اگر نگاه تحقیرآمیز به سی میلیون مردم دارید، حداقل به نیروهای که بالای‌شان پول مصرف کرده‌اید، با چشم حقارت نبینید. دوم، جمع‌آمدها در مرکز و ولایت‌ها و بازتاب خواست‌های آنان از طریق رسانه‌ها. وی تصریح کرد: آقای خلیل‌زاد اگر چک سفید را به طالبان نشان می‌دهد، پس حق ملت کجاست؟  

مجیب مهرداد، نویسنده و روزنامه‌نگار در خصوص گفت‌وگوهای صلح بیان کرد که شأن ما در جهان به عنوان ملت زیر سوال رفته است. او تصریح کرد: در مورد ملت، کسانی باید تصمیم بگیرند که بیش‌ترین قربانی را داده اند. آقای مهرداد گفت که پیش از دولت باید مردم افغانستان و به ویژه زنان صدای خود را بلند کنند. او اظهار داشت که هدف نباید خلیل‌زاد باشد؛  بل کسانی باشند که خلیل‌زاد از آن‌ها نماینده‌گی می‌کند. مهرداد تاکید کرد: ملت گلادیاتوران نیستند که برای‌شان  نان بدهی و در قفس‌ها بجنگانی‌شان.

عمر احمد پروانی، فعال مدنی به اعتراض گستردۀ مردم افغانستان در مورد مذاکرات صلح اشاره کرده و گفت که این نشست‌ها به عنوان جرقه عمل خواهد کرد. وی برای این‌که چه باید کرد، روی نشست‌های سرتاسری، تهیۀ فراخوان تاکید کرد.

حسیب معترف، فعال معدنی، در این نشست گفت: کسی که در این میان مانع آمدن صلح در افغانستان می‌شود، حکومت است. او طرح ملاقات فعالان سیاسی و مدنی با خلیل‌زاد و ملاقات با نماینده‌گان سازمان ملل را پیش‌کش کرد.

عطیه مهربان، فعال حقوق زن گفت که خواست‌های مردم افغانستان را به گوش کسانی برسانیم که پول در این کشور مصرف کرده اند. او روی نوشتن یک هشتک  مشخص تاکید کرد.

رامین فرامرز، یکی دیگر از اشتراک‌کننده‌های این نشست، گفت: کسانی که با طالبان مذاکر می‌کنند، هیچ تفاوتی در اندیشۀ آنان و طالبان وجود ندارد.

در پایان آقای رادفر بیان داشت که ما باید خود را از یک مجموعۀ تحقیری به یک مجموعۀ بشری تبدیل کنیم. او تاکید کرد که مردم ظرفیت به چالش کشیدن هرگونه پروسه‌یی که در آن حق مردم پامال شده باشد را داریم!

هم‌چنان آقای میرویس آریا خاطر نشان کرد که اگر نگرانی غنی حفظ قدرت است؛ نگرانی ما حفظ زحمات و ارزش‌های نسل قربانی شده‌ی ماست.

این نشست پس از مذاکرات شش‌روزۀ قطر با حضور فعالان سیاسی، فرهنگی و مدنی در کابل برگزار شد. نگرانی اشتراک‌کننده‌گان «نشست مشورتی برای صلح» در نظر نگرفتن مردم و حکومت افغانستان در گفت‌وگوهای صلح بود و اعضای این نشست تاکید کردند که اگر طالبان در حکومت افغانستان سهیم شوند، به طالبانی شدن این حکومت نباید تردید کرد و هر چه زودتر باید نقش نسلی که در این مدت برای بهتر شدن وضعیت سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی افغانستان رنج کشیده‌اند، در مذاکرات صلح مشخص گردد.

نمایش بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن