گفت‌وگوهای صلح و نسل پس از یازدۀ سپتمبر

روز جمعه (۳ حوت/ ۲۲ فبروری) «مرکز مطالعات پل» برنامه‌یی را زیر نام «گفت‌وگوهای صلح و نسل پس از یازدۀ سپتمبر» در کابل بر گزار کرد. در این نشست کارشناسان و کنش‌گران سیاسی، مدنی، اجتماعی و فرهنگی اشتراک کرده بودند و دیدگاه‌های‌شان را در پیوند به مذاکرات صلح افغانستان ابراز کردند.

یاسین نگاه به عنوان مجری، برنامه را آغاز کرد و بیان داشت: بیش از هر چیز دیگر ما به صلح نیاز داریم. ارزش‌های بی‌پشینۀ که پس از سال ۲۰۰۱ با یک عالم تقلا و تلاش‌ها آن را به دست آورده‌ایم، به هیچ صورتی حاضر به از دست دادن آن نیستیم. هیچ‌کس آماده نیست، به هفده‌سال پیش برگردد. نشست‌هایی که با نماینده‌گان طالبان در مکان‌های مختلف برگزار می‌شود، حضور و مسالۀ ما نسبت به این پروسه مطرح بحث نیست.

او افزود: طالبان زیر مجموعه‌های کوچک و بزرگ دارند و این مجموعه‌ها در بسیاری از موارد با هم در تضاد اند. حاضر نشدن ملا عبدالغنی برادر در دوحه، بیان‌گر چند شاخه شدن گروه طالبان را نشان می‌دهد. آقای نگاه تاکید کرد: قبول کردن ادارۀ موقت، برگشت به هفده سال گذشته است.

معین معین، استاد دانشگاه، ریشۀ جنگ افغانستان را «قدرت» خواند و بیان داشت: در کنفرانس بن۱، احزاب سیاسی افغانستان برای کسب قدرت با هم مذاکره کردند و مسالۀ مردم مطرح بحث نبود. امروز نیز اگر احزاب، جریان‌ها و رهبران سیاسی تقلا دارند، برای قدرت است نه صلح و چیز دیگر. جهان به خاطر قطع جنگ و توزیع قدرت در افغانستان تلاش می‌کند. 

او اضافه کرد: «منازعات اجتماعی و سیاسی را صرف با گفتمان می‌شود حل کرد و برای ساختار متکثر و افغانستان شمول باید فکر شود. با رفتن امرالله صالح در کنار اشرف غنی، ساختار متکثر به وجود نمی‌آید.»

روشن غزنوی، کنش‌گر مدنی، مسالۀ درنظر نگرفتن زنان افغانستان در مذاکرات صلح را یک تصمیم و تقسیم ناعادلانه خواند و افزود: رفتن به مکاتب، دانشگاه‌ها، آزاد زیستن و همه به عنوان یک انسان، برایم ارزش است و با تمام وجود در برابر بی‌عدالتی‌ها مقابله خواهم کرد. جرگۀ زنان افغانستان و لویۀ جرگ که قرار است در همین ماه حوت هر دو برگزار شوند، به صدای زنان باید گوش داده شود و حضور اشتراک کننده‌گان نیز نباید سمبولیک باشد.

ضمیر محب، توضیح کوتاه در مورد نقش نیروهای خارجی در پیدایی مذاکرات میان جوامع و کشورها ارایه کرد. او تصریح کرد: یکی از عامل‌هایی که منجر به شکل‌گیری مذاکرات میان جوامع می‌گردد، بودن و بیرون شدن نیروهای خارجی از یک کشور می‌باشد. خروج نیروهای ارتش سرخ از افغانستان، سبب شکل‌گیری مذاکرات میان احزاب سیاسی افغانستان گردید؛ اکنون هم که نیروهای امریکایی موضوع بیرون شدن‌شان را از افغانستان مطرح کرده اند، جو مذاکرات میان نیروهای امریکایی ،حکومت، مردم و مخالفان جدی شده است. او افزود: ‌امروز بیش‌ از همه آن‌هایی که دغدغۀ روشن‌فکری دارند، نگران دست‌آوردهای هفده‌سالۀ افغانستان اند. بنا بر این، نیروه‌های اجتماعی بیش‌ از همه باید برای رفع نگرانی‌های جمعی و موجود، نهایت تلاش خود را به خرج دهند.  

ناصر وطن‌یار، روی اجماع ملی تاکید کرد و اظهار داشت که در مذاکرات صلح باید خواست تمام جانب‌ها در نظر گرفته شود. وی افزود که در لویه جرگه اشتراک جوانان و نسل ما حتمی است.

شهبا شاهرخی، کنش‌گر حوزۀ زنان تصریح کرد: در مذاکرات صلح برای طالبان باید فهمانده شود که ما می‌خواهیم آزاد  و بدون هیچ‌گونه قانون تحملی زنده‌گی کنیم، به ارزش‌های شهروندی معتقد استیم و هیچ‌کس حق ندارد حقوق شهروندی و آزاد زیستن ما را از ما بگیرد.

ظاهر منتظر، در این نشست بیان داشت: در افغانستان بازگویی چالش‌ها مسأله است؛ وقتی از ارزش‌ها صحبت می‌شود، باید شناسایی شود که کدام ارزش‌ها در کجا و برای کی‌ها ارزش‌مند استند. او تاکید کرد که برای عملی شدن مسأله‌هایی که طرح می‌کنیم، باید تلاش شود.

آرزو آسنات، کنش‌گر حوزۀ زنان، با بیان نگران‌های زنان و دختران افغانستان که در این هفده سال برای نهادینه شدن نظام مردم‌سالاری کوشش کرده‌اند، گفت: اگر ما در مبارزات خود عقب‌نشینی کنیم؛ در حقیقت توهین و جفا در حق خون قربانیان خود کرده‌ایم. در مزاکرات صلح باید نقش زنان افغانستان مشخص گردد.  

زبیر رضوان، با اشاره و نقد تبلیغات انتخاباتی این روزهای افغانستان، اظهار داشت: متاسفانه مسایل و موضوعاتی که این روزها داغ هستند و روی زبان‌ها، درصدی بیش‌تر آن مربوط انتخابات و تبلیغات انتخاباتی است. مایی که نگران ارزش‌های خود هستیم، باید بی هیچ خواست شخصی خود برای ملتی فکر کنیم که با سرنوشت‌شان بازی می‌شود.  در این راه باید عاقلانه و خردمندانه گام برداریم.  

نمایش بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن